Kordzik lotniczy oficera Luftwaffe z okresu III Rzeszy, wzór 1934/35. Kompletny zestaw z oryginalną pochwą i łańcuchem. Stan bardzo dobry. Niemiecki sztylet lotniczy z charakterystyczną niebieską rękojeścią i okuciami z białego metalu. Doskonały egzemplarz kolekcjonerski dla miłośników militariów z czasów II wojny światowej.

Oto szczegółowe informacje o modelu kordzika lotniczego Luftwaffe wzór 1934/35 (First Pattern Luftwaffe Dagger):

Historia i pochodzenie

Model ten wywodzi się bezpośrednio od sztyletu wprowadzonego w 1934 roku dla Deutscher Luftsportverband (DLV) – Niemieckiego Związku Sportów Lotniczych . DLV była organizacją cywilną, która pod przykrywką sportu lotniczego szkoliła personel dla przyszłych sił powietrznych, omijając w ten sposób ograniczenia Traktatu Wersalskiego zakazujące Niemcom posiadania lotnictwa wojskowego .

Po oficjalnym utworzeniu Luftwaffe w marcu 1935 roku, zmodyfikowaną wersję sztyletu DLV przyjęto jako oficjalny kordzik dla oficerów Luftwaffe oraz podoficerów posiadających ważną licencję pilota . Stąd właśnie pochodzi oznaczenie "wzór 1934/35".

Symbolika i znaczenie

Kordzik ten symbolizował nowoczesność i technologiczny charakter Luftwaffe. Użycie aluminium w okuciach nie było przypadkowe – w latach 30. aluminium było materiałem innowacyjnym, kojarzonym z przemysłem lotniczym . Złocone swastyki słoneczne (sunwheel swastikas) na rękojeści i jelcu podkreślały związek Luftwaffe z państwem nazistowskim i nadawały broni charakter reprezentacyjny .

Okres produkcji

Pierwszy wzór produkowano od 1934/35 roku aż do 15 lipca 1937 roku, kiedy wprowadzono drugi wzór (Second Pattern) . Mimo wprowadzenia nowego modelu, już wydane egzemplarze pozostały w użyciu, a produkcja pierwszego wzoru została zakończona .

Charakterystyczne cechy

Głownia

• Stalowa, obosieczna, w stylu stiletto

• Długość ok. 30-31 cm (całkowita ok. 42-45 cm)

• Często zdobiona trawionymi motywami lotniczymi (orły, swastyki)

• Znakowana przez renomowanych producentów z Solingen (np. E. Pack & Sohn, Alcosa, Anton Wingen Jr.)

Rękojeść

• Drewniany rdzeń owinięty niebieską skórą marokańską (tzw. blue Moroccan leather)

• Oplata z drutu (często srebrzonego) – zazwyczaj układ: dwa skręcone druty otoczone pojedynczymi prostymi

• Charakterystyczny niebieski kolor rękojeści (kolor Luftwaffe)

Głowica i jelec

• Jelec: w formie opadających, stylizowanych skrzydeł

• Głowica: okrągła, zdobiona złoconą swastyką słoneczną po obu stronach

• Wczesne egzemplarze (do 1936) miały okucia z niklowego srebra, późniejsze z polerowanego aluminium

Pochwa

• Pokryta niebieską skórą marokańską (często o strukturze "pebble-grain")

• Trzy okucia: wylot, okucie środkowe i trzewik

• Okucia mocowane płaskimi wkrętami

Łańcuch

• Dwuczęściowy łańcuch zawieszkowy (do zapięcia pod mundurem)

• Wczesne wersje: 7 ogniw w górnym i 9 w dolnym łańcuchu (dla niklowych okuć)

• Późniejsze wersje: nawet 9 i 14 ogniw

• Zakończony klipsem do przytwierdzenia do pasa

Zastosowanie

Kordzik był noszony wyłącznie do celów reprezentacyjnych – z mundurem wyjściowym i podczas uroczystości, nigdy na froncie . Pełnił funkcję ceremonialną i był wyrazem przynależności do elitarnego korpusu oficerskiego Luftwaffe. Określany był również jako "Borddolch" (sztylet pokładowy), ponieważ pierwotnie przeznaczony był dla oficerów pełniących służbę lotniczą – dosłownie "na pokładzie" samolotów .

Zakończenie użytkowania

Noszenie kordzika Luftwaffe zostało zakazane rozkazem z 23 grudnia 1944 roku .