Przedstawiamy wyjątkową pracę Józefa Gielniaka – jednego z najważniejszych polskich grafików XX wieku, mistrza linorytu i technik mieszanych. To dzieło z 1963 roku, łączące linoryt z podmalowaniem i podrysowaniem, pochodzi z okresu największej artystycznej dojrzałości twórcy. Józef Gielniak (1932–1972) był artystą o niezwykłej biografii. Urodzony we Francji, studiował w École des Beaux-Arts w Valenciennes, a w 1950 roku przyjechał do Polski. Od 1953 roku aż do śmierci przebywał w sanatorium w Bukowcu, gdzie leczył się na gruźlicę. To właśnie architektura i otoczenie sanatorium stały się głównym, choć często przetworzonym, motywem jego prac. Mimo trudnych warunków życia, Gielniak stworzył bogaty dorobek artystyczny – miał 19 wystaw indywidualnych w kraju i 3 za granicą (Wiedeń, Kopenhaga, Florencja). Od 1966 roku był członkiem prestiżowego Société Internationale des Graveurs sur Bois 'XYLON'. Rok 1963 był przełomowy w karierze artysty – otrzymał wówczas nagrodę na V Biennale Grafiki w Lublanie. Prezentowana praca pochodzi właśnie z tego szczególnego okresu. Technika mieszana, łącząca precyzyjny linoryt z delikatnym podmalowaniem i podrysowaniem, nadaje dziełu głębi i niepowtarzalnego nastroju. To rzadki i ceniony przez kolekcjonerów przykład twórczości Gielniaka, który łączy w sobie ekspresję z melancholijnym pięknem sanatoryjnego krajobrazu. Gielniak zdobył także nagrody na I Międzynarodowym Biennale w Krakowie (1966), Międzynarodowej Wystawie Grafiki w Vancouver (1967) oraz II Międzynarodowym Biennale Grafiki w Fredrikstad (1972). Jego prace są dziś poszukiwane przez muzea i kolekcjonerów na całym świecie.