Głowa dziewczynki rzeźbiona w alabstrze, pochodząca z terenu Włoch, datowana na pierwszą połowę XX wieku.  Figura przedstawia popiersie małej dziewczynki, patrzącej w dal, która składa dłonie w geście, przywodzącym na myśl modlitwe.  Głowa dziewczynki kieruje się ku górze, podczas gdy jej wzrok zdaję się być odległy, co uzmysławia widzowi, że to nie on jest obiektem jej rozmyślań. Scena zdaje się być zamrożona w czasie, stanowiąc zamkniętą kompozycje, w której to obserwujący, jest poza jej uwagą. Jej bulwiaste ramiona sukienki, w połaczeniu z zmierzwionymi, powiewającymi włosami, uzmysławiają, iż dziewczynka żyje w czasie rzeczywistym, a jednak dla widza nieosiągalnym.  Wyraz jej twarzy jest łagodny, zamyślony, wręcz marzycielski, jakby patrzyła z nadzieją na wysłuchanie jej modlitwy. Jej spojrzenie mówi do patrzącego, intrygując go swoją tajemniczością. Materiał to alabaster, niezwykle miękki w obróbce, nadjący rzeźbie wyraźnego miękkiego modelnuku. Figura zachowana jest w dobrym stanie, jedyną małą skazą jest pękniecie na jej lewym ramieniu. ,